In dit meesterstuk is onderzocht hoe de inzet van vieringen op Jenaplanbasisschool de Bieshaar in Hoogland verbeterd kan worden. Door middel van vragenlijsten en gesprekken met stamgroepleiders is de probleemstelling en beginsituatie in kaart gebracht. Hieruit kon worden opgemaakt dat er veel dingen rondom de basisactiviteit samen vieren niet tot nauwelijks werd gedaan.
Nadat de beginsituatie in kaart is gebracht, is er door middel van literatuurstudie dieper ingegaan op de theorie achter het samen vieren. Wat is de functie van het samen vieren? Werd dit vroeger ook al gedaan en op wat voor manier zie je dit terug komen bij de verschillende culturen in Nederland? Deze literatuur is daarna gekoppeld aan het jenaplanonderwijs. Hoe ziet het vieren namelijk binnen een Jenaplanschool eruit? En waar moet je allemaal rekening mee houden?
Vervolgens is er in twee interventiecycli onderzocht of de bevindingen uit de literatuur ook werken in de praktijk. Tijdens deze twee cycli zijn verschillende weekopeningen uitgeprobeerd. In de eerste cyclus is vooral aandacht besteed aan onderwerpen die ook door de literatuur regelmatig werden benoemd. Deze weekopening werd volledig door de stamgroepleider geleid. De eerste weekopening bleek een positief effect te hebben op zowel de kinderen als de stamgroepleiders. Na een evaluatie van de eerste weekopening, vonden de tweede en derde weekopening plaats, waarin vooral de inbreng van de kinderen centraal stond. Dankzij de goede feedback werden de weekopeningen steeds beter en raakten de kinderen en stamgroepleiders steeds meer gewend aan dit saamhorigheidsgevoel.
Uiteindelijk zijn de bevindingen en conclusies omgezet in consequenties voor het team en aanbevelingen voor verder onderzoek. Als laatst is er gereflecteerd en geëvalueerd op zowel het onderzoeksproces als het product.